Monthly Archives: February 2014

A supremacia do masculino

O patriarcado estabelece que o masculino é superior ao feminino, e o home superior á muller. Podía ter decidido o contrario, que o feminino fose o superior, e talvez teria funcionado igual, porque o obxetivo era asentar xerarquia inamovíbel desde o comezo mesmo da vida,  sementar inxusticia impondo a idea e o sentimento de superioridade e inferioridade nata, e deixar sen direitos a metade da humanidade.

Na familia patriarcal o patriarca, home e superior nato, ten mando absoluto sobre as mulleres e os fillos, que teñen que admitir esa autoridade e obedecer. Se non o fan, merecen castigo e expulsion. Están aí todos os elementos da dictadura e dun microestado policial que logo se repite no funcionamento dos países e do mundo internacional.

Esa división que fixo o patriarcado cando decretou a superioridade nata do masculino e inferioridade do feminino deixou xa de golpe a metade da humanidade, as mulleres, sen direitos e escravizadas. O patriarcado usurpou os direitos das mulleres até tal ponto que as infantilizou para sempre e as deixou por lei menores de idade eternas. Como nunca poderian chegar ao estado adulto, tiroulles o direito a teren propiedades, que pasaron de varon a varon, de pai a marido, e deixounas sen voz nen voto no funcionamento da sociedade. Isto segue sendo así nunha grande parte do mundo. Só se empezou a correxir algo hai pouco nos países mais adiantados.

Deixouse fóra de xogo o feminino para montar un sistema monolítico no que non puidese haber  diferencia nen ¨oposicion¨.  Esa amputacion do feminino tivo o efeito na sociedade humana de facela pouco intelixente e nada criativa. Impediu a dinámica entre o masculino e o feminino que é precisa para que haxa criacion e esmagou tanto o feminino como o masculino, porque eses dous principios precisan o contraste e o diálogo entre eles para se desenvolveren. O que xurdiu foi unha ¨masculinidade¨ e unha ¨feminidade¨inventadas para afincar o sistema. E, ainda que o patriarcado deulle supremacia ao home e tratouno mellor, anulouno mais que á muller.

Advertisements

Para que son os fillos

Son os fillos para os pais ou os pais para os fillos?

O lóxico seria pensar que son os pais os que teñen que coidar dos fillos e responsabilizárense deles, mas o patriarcado virou ao revés algo tan esencial e natural como iso e instituiu que eran os fillos os que tiñan que se responsabilizaren dos pais.

O tradicional foi sempre pensar que os fillos eran para que os pais tivesen quen coidase deles de vellos.  Nas sociedades mais adiantadas iso mudou algo nos últimos tempos, mas o que non mudou é o de que os fillos son para os pais e non os pais para os fillos. Agora os fillos son para ¨ter algo que sexa dun¨, para que o apelido e a dinastia continúen, para compracer aos avós, que insisten en que se lles dé un neto, para ter ¨alguen que nos ame incondicionalmente¨ ou  para seguir a corrente e facer o que se espera de nós. Os fillos son ¨bebés¨, e a sociedade se encarrega de que non se vexan de outro xeito para que non adquiran personalidade. Considérase razon excelente para ter fillos, a mellor quizais,  ¨gostar dos nenos¨, sen pensar que eses cativos van selo por pouco tempo. Nas sociedades mais adiantadas é nas que mais se cultiva o sentimentalismo do ¨bebé¨. Deses ¨bebés¨non se espera nen se quer que engadan nada novo ao mundo.

O patriarcado non permite que o espírito criador entre en nada e imposibilita que se vexa o de ter fillos como un labor de criacion e non de reproducion. Ver os fillos como labor de criacion eliminaria a repeticion, a imitacion e o automatismo que imbúe o patriarcado e levaria a que se respeitase e potenciase o valor de cada ser humano. Levaria tamen a que se aceitase e acollese de boa gana o cambio, e a entender a relacion armoniosa entre o pasado, o presente e o futuro que é preciso estabelecer para que haxa auténtica evolucion e non o paso sen sentido dunha cousa a outra sen que se saiba por que nen para que.

Esa pauta de que os fillos son para os pais e non ao revés repítese logo na relacion có lugar no que se nace e na idea de patria. A patria pode exixir sacrificios, todos os que quera, incluido o da vida cando manda os fillos a facer a guerra e a morrer por ela, mas ela non ten que se responsabilizar polo benestar material e espiritual deles. Que sexa case imposíbel de imaxinar como seria o mundo se os países e as nacions se responsabilizasen dos ¨fillos¨da idea do afincados e interiorizados que están os padrons do patriarcado .

Para que nacemos

Na familia patriarcal nacemos para adaptármonos a esa familia primeiro e depois á sociedade xa estabelecida. Tráense fillos ao mundo para ¨cumprir¨ e obrigalos a que ¨cumpran¨ facendo o que está mandado. O mandato principal  é o de procriar; calquer outra cousa é unha ameaza para o sistema que se arranca de raiz.

O patriarcado non admite que o valor principal da humanidade sexa a capacidade criadora. A criacion supon cambio e vision de futuro, e o patriarcado non quer cambios nen que se constrúa o futuro. Ancora no pasado para asentar unha sociedade ríxida e inamovíbel na que se manteña a superioridade e inferioridade nata e a xerarquia entre as elites e os demais, que non son nada. Iso faise desde a familia, na que os fillos son propiedade dos pais, non teñen direito a nada e non teñen valor de seu mais que o que lles outorgue a propia familia, polo que deben agradecer todo o que se lles da, e xa se lles da abondo con traelos ao mundo e concederlles a vida. Cuestionar o amor e a boa intencion dos pais  é infraccion que non se tolera, porque no sistema patriarcal non pode haber maus pais e más nais: só hai maus fillos e más fillas, que son os que desobedecen e non respeitan a autoridade.  Os fillos teñen que respeitar e venerar aos pais, mas os pais non teñen que respeitar aos fillos. Esa pauta repítese logo na política nacional e internacional, dirixida sempre polas elites para as elites, e que non se cuestiona porque a subxeicion ás autoridades e o sentimento de que son superiores estan inseridos moi adentro. Se ese culto ás autoridades non estivese tan adentrado, non se toleraria no ámbito nacional e internacional o que non é mais que un sistema despótico, mafioso e absolutista.

A doutrina da piedade filial é un dos pilares do patriarcado, e practicouse con fervor en todas as sociedades de todos os tempos e todas as relixions. Tanto se exige a piedade filial na familia europea como na africana, na musulmana como na cristiana, na confuciana como na atea. O patriarcado exixe que os fillos se domen e se domestiquen, que se amputen e anulen para que permanezan apresados e se resignen a integrarse nunha sociedade que impulsa á reproducion automática para que non haxa criacion.

 

  

Advertisements